Antoni umiera w \u201ezim\u0119 stulecia\u201d \u2013 9 stycznia 1979 roku. Zapada na zapalenie p\u0142uc. Przebywa w Szpitalu Biela\u0144skim.
Dr Zofia Krzywicka wspomina: \u201ecodziennie odwiedza\u0142am Go kiedy by\u0142 pacjentem ju\u017c przed \u015bmierci\u0105 w oddziale internistycznym. To by\u0142 taki czas rozdzieraj\u0105cego smutku, bo Agnieszka [c\u00f3rka] o niego walczy\u0142a, a On prosi\u0142 \u017cebym Jej wyt\u0142umaczy\u0142a \u017ce on naprawd\u0119 chce ju\u017c odej\u015b\u0107. Do ko\u0144ca emanowa\u0142 spokojem i osobist\u0105 kultur\u0105\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Na pogrzeb, pomimo dramatycznie trudnych warunk\u00f3w atmosferycznych (porywisty wiatr, mr\u00f3z dochodz\u0105cy do -30 stopni, kraj sparali\u017cowany przez \u015bnie\u017cne zaspy na drogach, zamarzni\u0119te tory, zwrotnice kolejowe i tramwajowe) przyje\u017cd\u017ca, wynaj\u0119tym autobusem, za\u0142oga \u0142a\u0144cuckiego Muzeum.
Pogrzeb (mimo braku komunikacji miejskiej) gromadzi wielu uczestnik\u00f3w, kt\u00f3rzy nie zwa\u017caj\u0105c na mr\u00f3z uczestnicz\u0105 w ca\u0142ej uroczysto\u015bci. Szereg os\u00f3b wyg\u0142asza s\u0142owa po\u017cegnalne.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKiedy przemawia\u0142em na pogrzebie, to ma\u0142o brakowa\u0142o, \u017cebym zamiast wyraz\u00f3w wsp\u00f3\u0142czucia z\u0142o\u017cy\u0142 gratulacje z powodu posiadania takiego Ojca, Dziadka i Te\u015bcia\u201d \u2013 pisze po latach dyrektor W\u0142adys\u0142aw Czajewski (Rzesz\u00f3w 14.02.1995)<\/p>\n\n\n\n
W artykule \u201eWspomnienie w 100-lecie urodzin\u201d (GW-Sto\u0142eczna z 20.05.1996) Agnieszka napisa\u0142a: \u201eBy\u0142 cz\u0142owiekiem o wielkim uroku osobistym, niezwykle lubianym przez wszystkich, kt\u00f3rzy si\u0119 z nim zetkn\u0119li, cenionym przez pracownik\u00f3w, kt\u00f3rzy nie zawiedli Go w ostatniej drodze i przyjechali po\u017cegna\u0107 i odprowadzi\u0107 na miejsce spoczynku na Starych Pow\u0105zkach w jedn\u0105 z najci\u0119\u017cszych zim tego stulecia”.<\/p>\n\n\n\n
Kwatera 254 (254-IV-7) sta\u0142a si\u0119 miejscem poch\u00f3wku obojga Pa\u0144stwa Dziewierz\u00f3w. Zlokalizowana jest w nowszej cz\u0119\u015bci cmentarza Pow\u0105zkowskiego, zabudowywanej od 1871 roku. Grobowce znajduj\u0105ce si\u0119 w tej cz\u0119\u015bci cmentarza r\u00f3wnie\u017c pochodz\u0105 z r\u00f3\u017cnych epok, nie trzymaj\u0105c si\u0119 \u015bcis\u0142ej chronologii dziej\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
W \u201ePrzewodniku po cmentarzu Pow\u0105zkowskim\u201d Jerzego Waldorffa gr\u00f3b znajduje si\u0119 na szlaku nr VII, w\u015br\u00f3d \u201emiejsc spoczynku ludzi og\u00f3lnie znanych, nieznanych a niegdy\u015b czynnych i znacz\u0105cych
w polskim \u017cyciu spo\u0142ecznym i kulturalnym\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Antoniego Dud\u0119-Dziewierza opisano tam nast\u0119puj\u0105cymi s\u0142owami: \u201eDzia\u0142acz sp\u00f3\u0142dzielczy i kulturalny; wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel Warszawskiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej (WSM) i spo\u0142eczno-kulturalnego stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Lokator\u00f3w WSM \u201eSzklane Domy\u201d; dzia\u0142acz Towarzystwa Osiedli Robotniczych (TOR) i powojennego Zak\u0142adu Osiedli Robotniczych (ZOR); organizator i d\u0142ugoletni dyrektor Muzeum w \u0141a\u0144cucie\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"